De Wet op de naburige rechten komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen.
Reeds in 1961 (!) werden op internationaal niveau afspraken gemaakt om voortaan niet alleen de rechten van auteurs, componisten en tekstdichters te beschermen, maar ook die van uitvoerende artiesten en producenten. Deze internationale afspraken zijn neergelegd in de Conventie van Rome.
Terwijl in de ons omringende landen een en ander direct bij wet geregeld werd, gebeurde er in Nederland niets. Pas in 1989 werd een wetsvoorstel in de Tweede Kamer behandeld.
Daarna zou het nog vier jaar duren voordat het langstlopende wetsvoorstel in onze parlementaire geschiedenis bij Koninklijk Besluit een wet werd....
Pas op 1 juli 1993 was een scheve situatie eindelijk recht getrokken.
Waar draait het om?
De WNR beschermt onder meer de belangen van artiesten en producenten van geluidsdragers (cd's, cassettes enz.).
SENA speelt in dat kader een bijzonder prominente rol: zij werd door de Minister van Justitie aangewezen om, met uitzondering van ieder ander, uitvoering aan een deel van die wet te geven. Deze uitvoering is vertaald in een duidelijke missie:
"SENA incasseert namens rechthebbenden vergoedingen en betaalt deze zo snel en correct als mogelijk, tegen zo min mogelijk kosten, door aan deze rechthebbenden".
Zo op het eerste gezicht eenvoudig, maar in de praktijk blijkt een toelichting niet overbodig:
Eerste en tweede gebruik
Als populaire of klassieke muziek wordt opgenomen (en dan maakt het niet uit of dat in een studio, club, kerk of concertzaal is) en daarna op een "geluidsdrager" (bijvoorbeeld een cd) te koop wordt aangeboden, dan is er sprake van het "eerste gebruik".
Dit "eerste gebruik" is in eerste instantie gericht op de huiselijke kring.
Wanneer nu diezelfde cd in het openbaar ten gehore wordt gebracht, bijvoorbeeld in winkels, kantoren, horeca of op radio of televisie wordt afgespeeld, dan is er sprake van het tweede gebruik.
Belangrijk hierbij is dat onder "openbaar" elke situatie of locatie wordt bedoeld buiten de huiselijke kring !
Voor deze vorm van het gebruik van muziek incasseert SENA vergoedingen die weer worden doorbetaald aan de betrokken rechthebbenden, te weten de artiesten en de producenten.